By : Painda Mohammad Khan                                                     Aalmi Pukhtu Mushaira                           

ليک: پاينده محمد خان

عالمى پښتو مشاعره

(د زمان و مكان د قيد نه ازاده)

(د ليكوال د زير ترتيب كتاب نه)

 د جكگو جكگو غرو تر مينحگه د بهيگدونكو يخو او خوإو اوبو د خوؤ پۀ غاؤه يو هوار درب دآ پهْ دغه درب کښې يويگ خوا ته د نښترو د يويگ ونيگ د سيوري لانديگ دوه همغاؤه قبرونه دي، چيگ دپاسه پريگ د پهلواؤى د كگلانو پولة چتر جوؤ كؤآ دآ. ددغه قبرونو سر ته يويگ تيكگيگ ته أأه وهلى يو سپين إيرآ نوراني بوأا، تسبيگح په لاس ناست دآ. ستركگيگ ئيگ پتگيگ دي او دواؤه لاسونه ئيگ اسمان ته د دُعا دپاره پورته كؤي دي شونأيگ ئيگ غليگ غليگ رپيگإي او پهْ سپينه إيره ئيگ رنگيگ رنگيگ اوشگكيگ لكه كركنأې رابهيگإي. دغه سپين إيرآ نوراني بوأا د پشگتو ژبيگ حافظ شيرازي، طوسي، او عندليب سوات، حافظ الپورة دآ او د كومو قبرونو سر ته چيگ هغه ناست دآ، دغه قبرونه د هغه د حگواني مگركگ حگوى اولياء او د هغه د وفا شعاريگ بي بي مهرو دى. خگهْ ساعت پس حافظ الپورۍ د دعا پهْ خاطر پورته كؤي لاسونه پهْ خپليگ اوشگكو لونديگ إيريگ راكاإي د پتگكي پۀ پلوْ ستركگيگ وچوي او د غريوه أك اواز کښې د خپلو مئينانو پهْ فراق کښې دا مرثيه چيگؤي:

هغه اشنا چيگ په مانگة تلآ دآ را به نه شي
كۀ جهان درست پريگ ننواتيگ كؤم پُخلا به نۀ شي
مينه زما چيگ سوخته نۀ شوه د هجران پهْ لمبو
كۀ ئيگ پۀ بلو لمبو اووينم جليا به نه شي
اشنا ميگ كوز كؤو تور لحد ته زهْ ښېرازه كگرحگم
د مينيگ لا فيگ ميگ دروغ شوليگ رښتيا به نۀ شي
مركگى ئيگ مُهر پهْ خُله اواهۀ كگويا به نۀ شي
سپين كگوتگآ باز ميگ په منكگول ناست وو ناخگاپه والوت
كۀ جهان درست پسيگ پره كؤم را پيدا به نۀ شي
پۀ هره شپه پسيگ سبا قرين پيوست را درومي
پۀ ما د هجر شپه د بره شوه سبا به نۀ شي
هغه حلقونه چيگ تراخۀ وو د هجران پهْ لمبو
كُلي خواإه پريگ زقوم زهر شو حلوا به نه شي
اصل جوهر زما د لاسه پهْ درياب کښې أوب شو
كۀ أك سيندونه پسيگ وچ کړم را پيدا به نۀ شي
د دواؤو ستركگو نه ميگ غم د بيگلتانۀ بهيگإي
كه پيگشگوري كجل پريگ پوريگ كؤم بينا به نۀ شي
دا زهْ حافظ چيگ مره ور د خپله ياره كگرحگم
خگوك چيگ سبق د عاشقة وائي مُلا به نۀ شي

دديگ اخري مصرعيگ سره سم ئيگ، ناخگاپه د كوم شهسور د اس د سُمونو د تگكاتگك اواز تر غوإ شو هغۀ لاس پاس پۀ تندي چتر كؤل او وئيگ ليدل چيگ قطب اؤخ ته د كلي پۀ لور راتيگريگدونكيگ لار بانديگ يو شهسوار، په اس سور را روان دآ خگهْ ساعت پس هغۀ سور نزديگ را رسيگإي د راتلو سره د اس واكگيگ راكاإي سلام كوي او د اس د شا نه د راكوزيگدو سره سم وائي "بابا جي! تاسو حافظ الپورۍ پيگژنئ؟" بوأا په غور سره دغه نو وارد پله كگوري د هغۀ پۀ مخ د سفر كگردونه پراته دي او د مخ نه ئيگ د ستؤي والي اثار پۀ ډاګه برېښى د هغه اس پۀ خولو کښې لمبيگدلآ په نظر راحگي د لإ توقف نه پس بوأا پۀ شونأو يوه معنى خيگزه مسكا خوروي او وايي: "ميگلمه! زه په خپله حافظ عبد الصمد دالپورۍ يم. وايه! زهْ ستا خگه خدمت كولآ شم؟" نو وارد سؤآ د روغ بړ، پۀ خاطر لاس راوؤانديگ كوي او وائي: حافظ صېب! زهْ د اكوؤي نه ستاسو خدمت ته حاضر شوآ يم ما ستا پۀ نوم د خوشحال خان ختگك خط راوؤآ دآ". د ديگ وينا سره سم هغه د اس د خورجين نه په يو ريگشگمين رومال کښې نغشگتآ، د خوشحال خان ختگك خط را اخلي او حافظ الپورۍ ته ئيگ پيگش كوي د خط په لوستلو د حافظ صيب په شونأو يوه نرة شان

مُسكا خوريگإي او د خط راوؤونكي ميگلمه پله مخ اؤوي او وائي: "ميگلمه! زما خيال وو چيگ تا به د خوشحال خان ختگك د نوي واده كومه دعوت نامه راوؤيگ وي مكگر دا خو د مشاعريگ بلنه ده". رويبار خاندى او وائي: "باباجي! هغه اوس د نورو ودونو نه پريگوتآ دآ او د حميد بابا دديگ شعر ژوندآ تصوير دآ چيگ وائي:

سپينې إيرى زما عشق كوتگه پيسه كؤو
هيخگ ئيگ نه قبلوي شگكلى په سودا کښې

د رويبار پۀ ديگ وينا حافظ صيب هم خاندي او وائي: "ميگلمه! عادت بلا په بسم الله نه جاورځى هغه خو دا هم وائي كنه:

باز د خپله شگكاره نه ووحگي كه زوؤ شي
تر زاؤۀ زمري زاريگإه حگوان شغال

او غالباً دا به ديگ تريگ نه هم اوريگدلي وي چيگ:

عشق تر حگوانه نه زوؤ لا كه زر نسكور
په پخه ونه لا ښۀ لكگيگإي اور

سره دديگ هغوى دواؤه پۀ خندا شي حافظ الپورۍ رويبار د لاسه نيسي او بيا دواؤه د الپورۍ كلي د جومات په لور روانيگإي كوم چيگ هم جومات ووْ او هم د حافظ صېب حجره. (جاري دآ).